Dworcowe problemy

Powiat Wąbrzeski zabiega o modernizację peronów na stacji PKP w Wąbrzeźnie. 15 września br. pojawił się post odnośnie aktualnej sytuacji dworca.

„Powiat Wąbrzeski podejmuje kolejne działania na rzecz poprawy infrastruktury kolejowej. Samorząd zwrócił się m. in. do parlamentarzystów reprezentujących nasz region, Senatora RP oraz Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z prośbą o wsparcie modernizacji peronów na stacji PKP w Wąbrzeźnie. Obecna wysokość peronów i szeroka luka pomiędzy pomiędzy peronem a wagonem utrudniają bezpieczne wsiadanie i wysiadanie z pociągów. Problem jest szczególnie odczuwalny dla seniorów, osób z niepełnosprawnościami, rodziców z dziećmi oraz podróżnych z bagażem. Modernizacja poprawiłaby bezpieczeństwo, komfort i dostępność transportu kolejowego. Potrzeba przebudowy infrastruktury była wielokrotnie sygnalizowana przez mieszkańców i samorząd. W tej sprawie stanowisko zajęła również Rada Powiatu w Wąbrzeźnie, które 4 listopada 2025 r. zostało przekazane Ministrowi Infrastruktury. Powiat Wąbrzeski konsekwentnie zabiega o wpisanie modernizacji peronów do planów inwestycyjnych. Samorząd liczy na zaangażowanie parlamentarzystów oraz przedstawicieli administracji rządowej, aby ta długo oczekiwana przez mieszkańców inwestycja mogła zostać zrealizowana.”

– O problemie wąbrzeskich peronów mówimy od lat. Dla mnie osobiście jest to temat szczególnie ważny i dlatego konsekwentnie do niego wracam – pisze na swojej stronie wicestarosta Gizela Pijar. – W tym tygodniu ponownie byłam na naszym dworcu. Widok pasażerów, którzy z dużym trudem wsiadali do pociągu i z niego wysiadali, tylko potwierdził, jak bardzo potrzebne są tutaj zmiany. Trudno też przejść obojętnie obok stanu samego dworca, który z roku na rok traci swoją dawną świetność. A przecież dla wielu osób przyjeżdżających koleją jest on pierwszą wizytówką Wąbrzeźna. Czytam również Wasze komentarze. Uwagi dotyczące zbyt niskich peronów, dużej różnicy wysokości przy wsiadaniu i wysiadaniu czy problemów seniorów, osób z niepełnosprawnościami, rodziców z dziećmi i podróżnych z bagażem są słuszne. To nie jest wyłącznie kwestia estetyki. To przede wszystkim bezpieczeństwo i dostępność.

Co ważne, nie jest to głos jednego środowiska. Swoje stanowisko w tej sprawie wypracowała również Wąbrzeska Rada Seniorów. Jeżeli mieszkańcy, seniorzy i samorząd, patrząc z różnych perspektyw, wskazują na ten sam problem, najlepiej świadczy to o jego randze.

Powiat Wąbrzeski konsekwentnie zabiega o zmianę tej sytuacji. Rada powiatu przyjęła oficjalne stanowisko w sprawie remontu i modernizacji peronów, które zostało przekazane Ministrowi Infrastruktury. – Nie poprzestaliśmy na tym. 4 sierpnia br. ponownie wystąpiliśmy w tej sprawie – tym razem bezpośrednio do Wiceprezesa Zarządu PKP S.A. Dariusza Grajdy, prosząc o wsparcie działań prowadzących do modernizacji peronów, zabezpieczenia środków finansowych oraz wskazanie konkretnego terminu realizacji. O sprawie zostali również poinformowani parlamentarzyści – dodaje wicestarosta.

Warto przypomnieć, że problem dostępności tego miejsca nie pojawił się dziś. Już w kontroli NIK dotyczącej przygotowania kolejowych obiektów dworcowych do obsługi pasażerów, przeprowadzonej w latach 2007-2008, w przypadku Wąbrzeźna wskazano 30,4% stopnia niedostosowania do obsługi pasażerów, a w odniesieniu do osób z niepełnosprawnościami – aż 80%. To dane historyczne, nie ocena obecnego stanu, ale pokazują, jak długo kwestia dostępności tego miejsca wymaga rozwiązania.

– Mamy świadomość, że infrastruktura kolejowa nie należy do powiatu i sami tej inwestycji przeprowadzić nie możemy. Możemy jednak konsekwentnie o nią zabiegać, przekazywać głos mieszkańców i oczekiwać konkretnych decyzji od instytucji, które mają możliwość ich podjęcia. I będę do tego tematu wracać. Bo Wąbrzeźno zasługuje na dworzec i perony, które będą jego wizytówką, a nie barierą dla pasażerów – kończy swój wpis Gizela Pijar.

Sam budynek dworca, skądinąd zabytkowego, woła o ratunek od lat. Z roku na rok niszczeje i po prostu straszy. A mógłby być miejscem przynoszącym zysk i dającym podróżnym możliwość wytchnienia, zrobienia zakupów czy chociażby napicia się kawy w oczekiwaniu na właściwy pociąg. Niestety od lat nie udaje się rozwiązać problemu nie tylko budynku dworca jak i nieprzystosowanych peronów.

I w tej konkretnej sprawie, po opublikowaniu artykułu pt. „Bariera upokorzenia” w numerze 859 CWA z dnia 3 września br. odebraliśmy kilkanaście telefonów od naszych Czytelników, którzy dzielą się swoimi historiami. Jako pierwsza wypowiedziała się wąbrzeźnianka.

– Jestem osobą niedowidzącą i nie raz miałam problemy z dostaniem się do pociągu, jak i jego opuszczeniem. W ostatnich dniach wracałam z Inowrocławia i wiedziałam, że drugi peron w Wąbrzeźnie jest jeszcze bardziej wymagający niż pierwszy. Już wcześniej prosiłam współpasażerów o pomoc przy wysiadaniu i tak się stało. W zasadzie zostałam zniesiona z wagonu na peron. Dlaczego błagałam o pomoc, bo jakiś czas temu musiałam opuszczać pociąg, siadając na każdym kolejnym stopniu do momentu uzyskania kontaktu z betonem peronu. Bałam się, że pociąg odjedzie, zanim stanę na peronie. Jakby się to skończyło – łatwo sobie wyobrazić. Zgłaszałam problem lokalnym samorządowcom, ale nic się w tej kwestii nie zanosi na lepsze. Dla mnie jest to sprawa na wagę życia. Lepiej, żeby nie wspominać o śmierci, ale taki tragiczny wypadek na naszym dworcu może się zdarzyć w każdej chwili – mówi starsza kobieta.

– Odbierałam z pociągu moją przyjaciółkę z Warszawy – informuje kolejna mieszkanka miasta. – Bezpośrednie połączenie, więc i super zadowolenie. Nagle zamieszanie na peronie, bo ona walnęła na kolana, a pokaźny plecak i jej gabaryty niekoniecznie pozwalały na natychmiastowe ogarnięcie sytuacji. Zamiast powitalnego obiadu była wizyta w aptece, a później u lekarza, bo krwiaki niekoniecznie chciały się wchłaniać. Teraz zastanawiam się czy nie podpowiedzieć jej, żeby starała się o odszkodowanie, bo całe szaleństwo i incydent wynikały być może z przyczyn zupełnie innych, niż jej gapiostwo.

– Ostatni raz z podróży koleją korzystałem 5 lat temu – opowiada mężczyzna z okolic Wąbrzeźna. – Z powodu incydentu, który mi się zdarzył, czułem się ubezwłasnowolniony. Wszystko zaczęło się od operacji biodra i konieczności odbarczania stawu laską. Używałem jej zgodnie z zaleceniem lekarza i rehabilitanta. Po jakimś czasie po zabiegu uznałem, że sam załatwię swoje sprawy w Toruniu i skorzystałem z połączenia kolejowego. Podróż była super – szybka i w komfortowych warunkach. Powrót nic się nie różnił od przejazdu w pierwotną stronę. Problem pojawił się nagle i zupełnie nieoczekiwanie. Wysiadając z pociągu, szukałem laską powierzchni peronu i nie spodziewałem się, że jest ona tak daleko, więc kiedy laska oparła się o stały grunt to lekko mnie obróciło i pewnie niekoniecznie zmieściłbym się na peronie, gdyby nie refleks innych podróżnych. Bez pomocy obcych ludzi wpadłbym raczej pod skład pociągu. Czy skończyłoby się tylko na złamaniu kości? Nie wiem i wolę się nad tym nie zastanawiać. Łatwiej się wsiada, bo te wysoko umieszczone stopnie dobrze widać przed sobą. Wysiadanie to prawdziwy horror. A moje czasowe ubezwłasnowolnienie brało się z troski rodzin, żebym nigdzie sam się nie wybierał.

Kolejne zgłoszenia są bardzo podobne, a kier. Jagoda Róg-Madecka, która niedawno opisała bariery kolejowe dla niepełnosprawnych, skomentowała dostępne informacje. – Wykluczenie komunikacyjne, godność pasażera, czyste powietrze, bo jak korzystać z niedostępnego dworca i odstawić samochód – to tak bolące tematy w dzisiejszych czasach gorącej dyskusji nad CPK, które może przemknąć przez nasz rejon za wielkie miliardy. To takie przykre, że gospodarze rejonu mogą tylko prosić, przypominać, naciskać, sugerować. Pod staraniami pani starosty, mając na uwadze wygodę, bezpieczeństwo, dostępność dla całego społeczeństwa, niepełnosprawnych, seniorów, rodziców z dziećmi – podpisuję się całym sercem.

B. Walas

Fot. nadesłane